<title_newspaper="Życie Warszawy">
<title_article="Wielki i bliski">
<author_1="Jerzy Pytlakowski">
<author_2="">
<language="pl">
<style="press">
<year="1951">
<month="2">
<date="1951-02-11">
<period="d">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Puszkin był niezmiernie bogatym talentem. Twórca znakomitych liryków, tworzy baśnie, występuje jako reformator ówczesnego dramatopisarstwa, jest ojcem narodowego dramatu rosyjskiego. Jego proza także należy do najwartościowszych i najpiękniejszych zjawisk epoki. Prócz tego Puszkin tworzy dzieła publicystyczne, historyczne i pisze rozprawy krytyczne o wielkiej wartości.
Puszkin odegrał rolę rewolucyjną w historii kultury swego narodu, zwłaszcza jeśli idzie o tworzenie współczesnego rosyjskiego języka literackiego. Puszkin pierwszy powołał do życia prosty język w literaturze rosyjskiej, zdolny do wyrażenia wszystkiego, co zaprząta umysł i wyobraźnię nowoczesnego człowieka.
Twórcze życie Puszkina było walką z caratem. Zresztą mówią o tym nie tylko dzieła poety, lecz także jego biografia. Carski wygnaniec, przywrócony na krótko do zdradzieckiej łaski carskiej, wkrótce ginie — właśnie z woli cara. Ówczesny ustrój feudalno-pańszczyźniany paraliżował swobodę ruchów Puszkina. I on go unicestwił.
Swą twórczością Puszkin mierzył dalej niż swoim życiem. Radzieccy
literaturoznawcy stwierdzają, że jest on czołowym przedstawicielem literatury XIX wieku, że jako poeta stał on niejako na czele nowego postępowego wówczas ruchu wychodzącego z ziemiaństwa, dla którego absolutyzm carski był dławiącą obrożą. „Puszkin potrafił przeniknąć rzeczywiste właściwości i rzeczywisty charakter bytu narodowego” — stwierdził Dobrolubow, zeszłowieczny, demokratyczny pisarz.
Lecz Puszkin był również poetą ludowym.
To o nim i o jego poezji pisał Hercen:
„Pierwsze lata, które nastąpiły po roku 1828 były przerażające. Nie pozostało żadnych złudzeń. Duszami wszystkich myślących ludzi zawładnął głęboki smutek. Jedna tylko dźwięczna i szeroka pieśń Puszkina brzmiała w dolinach męki i niewolnictwa”.
Puszkin mościł drogę dla przyszłej wielkiej ludowej sztuki realistycznej.„Eugeniusz Oniegin” najdobitniej wyodrębnia romantyzm Puszkina z epoki i usprawiedliwia sądy, które widzą w Puszkinie twórcę przyszłych stylów literackich w Rosji.
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_2>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>